Η Δύναμη του

Νου και της Φαντασίας

Το ποδήλατο

    Όταν ήμουνα μικρός δεν είχα ποδήλατο. Ζήλευα τα άλλα παιδιά τους συμμαθητές μου που είχαν ποδήλατο. Μού άρεσε πολύ που τους έβλεπα να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν στο δρόμο φαινόταν πραγματικά τόσο ωραίοι, διέσχιζαν τα δρομάκια ανάμεσα στα δέντρα, πηδούσαν από μικρούς λόφους, φρέναραν απότομα, άφηναν τα ίχνη τους πίσω οι ρόδες ήταν καταπληκτικό. Αποφάσισα μια μέρα να πάω στους γονείς μου να τους ζητήσω να μου αγοράσουν ένα ποδήλατο δεν θα το πιστέψετε πιά ήταν η αντίδρασή τους. Δεν θα μου έπαιρναν ποτέ ποδήλατο γιατί είναι επικίνδυνο και δεν υπήρχε και η οικονομική άνεση να αγοράσουμε ποδήλατο ήμασταν εννέα αδέλφια, και έτσι άρχισα σιγά σιγά να το βγάζω από το μυαλό μου και περίμενα να ενηλικιωθώ για να πάρω ποδήλατο. Τελικά μου το έκανε “δώρο ο παππούς μου και μου έμαθε να κάνω ποδήλατο! Δεν μπορώ να σας περιγράψω τη χαρά που πήρα μόλις ανέβηκα στο ποδήλατό μου ένα ρόζ θυμάμαι! Πάτησα το πηδάλιο δεν έπεφτα με κρατούσαν κι όμως η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλη που έφυγα άρχισα να τρέχω και ο αέρας φύσαγε στο πρόσωπό μου ήταν σαν το συναίσθημα του έρωτα ένα πράγμα πως νιώθεις αυτή την πληρότητα, ένα ποδήλατο πιά δικό σου για να ταξιδέψεις μαζί με τον αέρα και τη μυρωδιά της φύσης.

    Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς την μαγευτική εμπειρία του ποδηλάτου, άρχισα να ιδρώνω, κουράστηκα, τρέχω με την φαντασία μου χιλιόμετρα, οι ρόδες φουσκωμένες είναι ένα όνειρο ή αληθινό;Όχι το ζώ δεν ξέρω είναι όνειρο ή ψέμα;” Πόσο θα ήθελα να είχα ένα ποδήλατο! Αν το είχα τί περισσότερο θα ένιωθα από αυτό που μόλις ένιωσα με την φαντασία μου και δεν κόστισε και τίποτα!

Έτσι έμαθα να οδηγώ και το αυτοκίνητο και μόλις αγόρασα ποδήλατο και αυτοκίνητο ήξερα να οδηγώ η φαντασία με οδήγησε στην γνώση και όταν το απέκτησα στην αληθινή ζωή το γνώριζα ήδη.

MegaArtvision © GR 2016